راهنمای انتخاب پردازنده مناسب

راهنمای انتخاب  پردازنده مناسب

در طی چند سال گذشته سرعت پردازنده ها به اوج خود رسیده است اما تعداد هسته آنها ، میزان مصرف انرژی و فابلیتهای داخلی انها مرتبا در حال افزایش است. در صنعتی که سرعت محاسبات و قابلیتهای پردازشگر نسبت به هر وات توان مصرفی در حال افزایش است ، پردازنده های کامپیوترهای قابل حمل جزو مقوله ای هستند که بیشترین تغییرات و بهینه سازی در آنها صورت می گیرد.

پردازنده های کر Core شرکت اینتل مناسب ترین گزینه برای کاربران لپ تاب هستند . این پردازنده ها از مدل کر – آی 3 شروع و به مدل دولوکس آی 7 می رسند . برای انتخاب صحیح لپ تاب باید پردازنده صحیح را انتخاب کنید ، ما در اینجا تلاش خواهیم کرد که قابلیتهای انواع این پردازنده ها را برای شما توضیح داده تا مناسب ترین آنها را مطابق با نیاز خود انتخاب نمائید.

تنوع وگسترش انواع این پردازنده ها می تواند شما را دچار سردرگمی کند. به عنوان مثال در خانواده پردازنده های Intel’s Core به شماره هائی مانند i3-350M, i3-330UM, i5-520UM, i7-720QM بر خورد می کنید که گیج کننده است اما اگر منطق شماره گزاریها را بدانید انتخاب برای شما ساده خواهد شد . چنانچه وجه اشتراک پردازنده ها را بشناسید همه چیز قابل فهم و ساده خواهد شد.

ما به شما کمک می کنیم تا با استفاده از وجه اشتراک پردازنده ها فهم این موضوع را برای شما ساده کنیم .

وجه اشتراک همه پردازنده ها 

همه پردازنده های ذکر شده دارای هسته چند موضوعی( Hyperthreaded )هستند که می توانند حداقل 4 رشته وتاپیک را در آن واحد اجرا کنند . همه آنها دارای Smartcache یا تکنولوژی اختصاص حافظه هوشمند می باشند که میزان حافظه مورد نیاز هر هسته را به آن اختصاص می دهد و همه آنها به تکنولوژی Speedstep مجهز شده اند که سرعت و توان مصرفی هر چیپ را معین کرده تا در مصرف صرفه جویی شود.

ولتاژ فوق العاده پائین 

بعضی از پردازنده های اینتل با سرعت 1.2 گیگاهرتز عرضه می شوند که نسبت به پردازنده های 2 گیگاهرتزی که معمولا در لپ تاپ ها استفاده می شوند مصرف انرژی بسیار کمتری دارند . این پردازنده ها با حرف U مشخص می شوند که مصرف آنها کمتر از 18 وات است. غالبا در هر سری از پردازنده ها (Mobile core) یکی را با این حرف مشاهده می کنید . اگر برای شما عمر باطری مهمتر از سرعت و عملکرد سیستم است می توانید سیستمی را تهیه کنید که از این تراشه های بسیار کم مصرف استفاده کرده است .

توربو 
با اینکه پردازنده های جدید از چندین هسته استفاده می کنند و به صورت موازی پردازش را انجام می دهند اما تولید کنندگان نرم افزار ها معمولا از آنها عقب تر هستند . ممکن است پردازشگر شما 4 یا 8 پردازش را همزمان انجام دهد اما نرم افزار شما فقط قادر به انجام یک پردازش باشد . قابلیت توربوی اینتل با تکنولوژی افزایش سرعت speed boosting این قابلیت را به پردازشگر می دهد که موقعیت را شناسائی کرده و سرعت (CLOCK) هسته هائی را که کاری انجام نمی دهند را کاهش و تمام قدرت و سرعت را به هسته اصلی که وظیفه پردازش را به عهده دارد منتقل کند. در این حالت هسته پردازشگر با سرعت بیشتری عملیات را انجام می دهد در حالی که به همان میزان انرژی مصرف می کند و گرمای تولیدی نیز به همان میزان همیشگی است .

گرافیک Hd ی اینتل و کیفیت بالای HD
محاسبات گرافیکی یکی از بزرگترین مصرف کنندگان انرژی در سیستم های قابل حمل است مخصوصا در سیستم هائی که کارت گرافیکی مجزا دارند . اینتل کار محاسبات گرافیکی HD و پردازش ویدئو را بر عهده CPU قرار می دهد . در حالیکه کارت گرافیکی داخلی برای بازیهای پر گرافیک توصیه نمی شوند اما از آنها جهت سرعت بخشیدن به نمایش ویدئو و یا پردازش BLU Ray و HD ویدئو استفاده می شود 

اجرائی قابل اعتماد

با خطر افزایش ویروس ها و تروجان ها آنها علاوه بر نرم افزار نیاز به سخت افزار هم وجود دارد . تکنولوژی اجرای قابل اعتماد اینتل Trusted Execution این امکان را به برنامه ها می دهد که در فضای خاص اجرا شوند و کدهای ارسالی سایر نرم افزارها نتوانند به آنها دسترسی پیدا کنند.
اکنون فکر می کنید که کدام پردازشگر مناسب شماست در زیر به لیست پردازشگر های اینتل مخصوص سیستم های پرتابل می پردازیم.

پردازنده مرکزی (CPU)

شک نکنید که پردازنده، مهم ترین و اصلی ترین قطعه در یک لپ تاپ است. پردازنده، علاوه بر آن که قدرت پردازش یک لپ تاپ را مشخص می کند، روی برخی خصوصیات و ویژگی های دیگر نیز تاثیر می گذارد که مهم ترین آنها، مدت شارژ یا میزان مصرف انرژی است.

بطور کلی پیشرفت فناوری ساخت پردازنده ها در دو جهت اصلی حرکت می کند، اول افزایش کارایی و سرعت و دوم کاهش مصرف انرژی. همین اصل ساده باعث می شود تا به شما توصیه کنیم همیشه لپ تاپی را انتخاب کنید که پردازنده آن مبتنی بر جدیدترین و به روزترین فناوری موجود باشد. متاسفانه دسته بندی پردازنده های لپ تاپ بر اساس کارایی آنها کار دشواری است و شاید با انجام این کار شما کمی سردرگم شوید و مدل های مختلف یک خانواده از پردازنده ها را در دسته های مختلف ببینید. به جای این کار، تصمیم گرفتیم پردازنده هایی که در لپ تاپ های موجود استفاده می شوند را در چندین جدول لیست کنیم و امتیاز آنها را در چندین تست مختلف، بیاوریم. به این ترتیب با مقایسه امتیازها به راحتی به اختلاف کارایی میان پردازنده های مختلف پی خواهید برد. به علاوه،برای این که با پردازنده های مختلف که روی لپ تاپ ها استفاده می شوند، آشنا شوید، آنها را در چند دسته کلی معرفی می کنیم.

قدرت بیشتر عالی است و داشتن پردازنده‌ای با هسته‌های بیشتر معمولا بهتر است و از سرعت بالایی برخوردار است. هسته‌های اضافه معمولا برای کارهای سنگین محاسباتی، مثل تبدیل فایل‌‌های صوتی و ویدئویی یا ویرایش دیجیتال تصاویر و ویدئو‌ها به کار می‌آیند. اگر فقط مقاله می‌نویسید و وب‌گردی می‌کنید یک پردازنده دو هسته‌ای تنها چیزی است که به واقع نیاز دارید، و در ضمن با باتری هم مهربان‌تر است.

پردازنده های Core i7

پیشرفته ترین و سریع ترین پردازنده هایی که تا به امروز برای لپ تاپ ها عرضه شده اند، پردازنده های Core i7 هستند. این پردازنده ها در دو دسته دو هسته ای و چهار هسته ای طراحی شده اند. البته مدل های دو هسته ای Core i7، هنوز در لپ تاپ ها بطور گسترده مورد استفاده قرار نگرفته اند. مدل های دو هسته ای این پردازنده ها در دسته پردازنده های Arrendale قرار گرفته که با استفاده از فناوری 32 نانومتری تولید می شوند و پردازنده گرافیکی مجتمع نیز روی خود دارند اما در مقابل هم اکنون لپ تاپ های زیادی در بازار پیدا خواهید کرد که با چهار هسته ای های 45 نانومتری Core i7 پیکربندی می شوند. این لپ تاپ ها معمولا در مدل های 16 اینچ به بالا بوده که به عنوان لپ تاپ های جایگزین دسکتاپ (DTR) مورد توجه قرار می گیرند. همانطور که در جدول مشاهده می کنید، توان مصرفی این مدل ها بالا بوده (45 و 55 وات) که نشانه مصرف بالای انرژی در آنها است. این خصیصه، طول شارژ باتری را به شدت کاهش داده و تنها راه بالا نگه داشتن زمان شارژ نیز استفاده از باتری های حجیم تر با ذخیره سازی بالاتر خواهد بود. به همین دلیل این پردازنده ها به لپ تاپ های بزرگ اختصاص یافته است. امتیازهای درج شده در جدول به خوبی نشان می دهد که در لپ تاپ های جدید، بالاترین کارایی و سرعت پردازش به پیکربندی های مجهز به پردازنده های Core i7 اختصاص دارد. اگر وزن و اندازه لپ تاپ برای شما مهم نبوده و تنها دنبال یک مدل با قدرت پردازشی بسیار بالا با توانایی های Multi Tasking فراوان هستید، گزینه ای بهتر از چهار هسته ای های Core i7 پیدا نخواهید کرد. فراموش نکنید که این پردازنده ها به تکنولوژی Hyper Threading نیز مجهز بوده و از دید سیستم عامل، به نوعی یک پردازنده هشت هسته ای خواهند بود!

پردازنده های Core i3/i5

اکثر لپ تاپ های سریع و خوش قیمتی که ما این روزها به کاربران پیشنهاد می کنیم، به پردازنده های Corei5 یا Core i3 هستند. هر دوی این پردازنده ها، در خانواده Arrendale قرار می گیرند و تمامی مدل های آنها دارای پردازنده گرافیکی مجتمع Intel HD Graphics روی خود هستند. تفاوت موجود میان این پردازنده ها نیز تنها فرکانس های عملیاتی بالاتر و همچنین پشتیبانی از فناوری Turbo Boost برای مدل های Core i5 است. Turbo Boost یک قابلیت بسیار جالب و تاثیرگذار بوده که اینتل اخیرا در برخی پردازنده های خود به کار گرفته است. این فناوری بسته به بار پردازشی موجود روی هسته های پردازشی، فرکانس عملیاتی آنها را بطور خودکار اورکلاک می کند که باعث افزایش سرعت پردازنده می شود. جالب این که این افزایش فرکانس به نحوی صورت می گیرد که مصرف پردازنده هیچگاه از حداکثر توان مصرفی (TDP) اعلام شده برای آن تجاوز نمی کند. اگر به جداول نگاهی بیندازید، خواهید دید که پردازنده های Core i5 تقریبا در تمام شرایط از دوهسته ای های Core 2 Duo سریع تر هستند و تنها یکی دو مدل از Core 2ها آن هم به دلیل فرکانس های عملیاتی بسیار بالاتر (نزدیک 3 گیگاهرتز)، چند درصدی می توانند سریع تر باشند. سریع ترین دو هسته ای Core i5 هم اکنون مدل i5-54OM است که از فرکانس عملیاتی 53/2 گیگاهرتز بهره می برد. حتی مدل های Core i3 که در لپ تاپ های ارزان قیمت به کار گرفته می شوند نسبت به Core 2های هم سطح خود، سریع تر وکم مصرف تر بوده و از هر لحاظی به آنها ترجیح داده می شوند. پردازنده های Core i3/i5 همگی دو هسته ای بوده و از فناوری Hyper Threading نیز بهره می برند. اگر دنبال یک لپ تاپ سریع و کم مصرف در اندازه های 13 تا 15 اینچ باشید، پردازنده های Core i3/i5 حتما باید در آنها جا داشته باشد. این پردازنده ها بهترین تعادل را میان کارایی، مصرف انرژی و مدت شارژ برقرار می کنند. قرار است در ماه های آینده، مدل های کم مصرف تر این پردازنده با ولتاژ کم(ULV) نیز عرضه شود.

پردازنده های Atom

پردازنده های اتم، کم مصرف ترین راه حل هایی هستند که اینتل تا به امروز برای لپ تاپ ها معرفی کرده است. این پردازنده ها در لپ تاپ های کوچک و سبک یا همان نت بوک ها استفاده می شوند. پردازنده های اتم در کنار مصرف انرژی بسیار پایین، قدرت پردازشی نسبتا پایینی در مقایسه با سایر پردازنده ها دارد. مدل هایی طراحی شده از این پردازنده ها برای نت بوک ها، تا به امروز همگی تک هسته ای بوده که البته به تکنولوژی Hyper Threading نیز مجهز هستند. نسل اول پردازنده های اتم که دو مدل معروف N270 و N280 جزو آنها هستند، کماکان بیشترین تنوع مدل نت بوک را به خود اختصاص داده است. البته به لحاظ مقایسه کارایی، این پردازنده ها با نسل سوم که Pineview نام گرفته اختلاف زیادی ندارند ولی نسل دوم به لحاظ فناوری، تفاوت های زیادی کرده و کنترلر حافظه و همچنین پردازنده گرافیکی مجتمع GMA 3150 را در دل خود جای داده است. کارایی پردازنده های اتم برای گشت و گذار در اینترنت، کار با نرم افزارهای سبک مثل نرم افزارهای آفیس و کاربردهای مشابه که به توان پردازشی بالا نیاز ندارند، کاملا جوابگو و کافی است. یکی از ضعف های پلتفرم اتم چه در نسل اول و چه در نسل دوم آن، عدم پشتیبانی از رمزگشایی و تسریع سخت افزاری در پخش محتوای HD است. البته انویدیا در پلتفرم ION این مشکل را به خوبی برطرف کرده است. این پلتفرم نیز از پردازنده های اتم استفاده می کند. در بازار برخی نت بوک ها مثل سری S12 از Ideapad های لنوو را می توانید پیدا کنید که از پلتفرم ON و پردازنده های اتم استفاده می کنند. نت بوک ها به دلیل استفاده از پردازنده های بسیار کم مصرف اتم، معمولا طول شارژ بالایی دارند. در برخی مدل ها مثل 100SHA از اسوس، طول شارژ تا حدود 11 ساعت نیز افزایش داشته است.

پردازنده های Core 2

با عرضه چهار هسته ای های Core i7، تقریبا اثری از چهار هسته ای های Core 2 در بازار باقی نمانده و لپ تاپ هایی که با این پردازنده ها پیکربندی می شوند، همگی دو هسته ای هستند. البته ما در مورد دو هسته ای های Core 2 نیز نظر قطعی خود را داده ایم! Core i5ها و حتی Core i3ها در هر شرایطی این پردازنده ها ترجیح داده می شوند. اگر دنبال لپ تاپ بودید و گزینه های متعددی با دو هسته ای های Core i5/i3 و Core 2 را مناسب خود دیدید، مدل هایی که از پردازنده های جدیدتر Corei3/i5 استفاده می کنند باید در ارجحیت قرار گیرند. اما در بین پردازنده های Core 2 هنوز یک دسته از آنها هستند که ما به آنها علاقه زیادی داریم و آن مدل های با ولتاژ بسیار پایین(ULV) است که به صورت SUxx00 نامگذاری می شوند. این پردازنده ها جزو خانواده 45 نانومتری های Penryn با 3 مگابایت کش L2 بوده و فرکانس عملیاتی آنها بین 1300 تا 1600 مگاهرتز است. کارایی این پردازنده ها در حد مدل های دو هسته ای های سریع Core 2 سری T5xxx بوده ولی مصرف انرژی بسیار کمی نیز دارند. لپ تاپ های 13 تا 15 اینچ با کارایی بالا و مدت شارژ طولانی، معمولا از این نوع پردازنده استفاده می کنند. UL80Vt از اسوس، یکی از مدل های 14 اینچ سبک( 2 کیلوگرم) و بی رقیب بوده که به این پردازنده ها مجهز است. طول شارژ این مدل به بیش از 12 ساعت نیز می رسد.

پردازنده های Turion II و Phenom II

شاید کم تر از 10درصد لپ تاپ های موجود در بازار از پردازنده های ساخت AMD استفاده می کنند. دلیل اصلی این موضوع کارایی پایین تر و مصرف انرژی بالاتر در پردازنده های موبایل AMD در مقایسه با محصولات مشابه اینتل است. احتمالا مزیت عمده پلتفرم موبایل AMD را باید وجود پردازنده های گرافیکی قدرتمندتر و به خصوص پردازنده های گرافیکی مجتمع بهتر دانست. دو هسته ای های Turion II پردازنده های اختصاصی AMD برای پلتفرم موبایل این شرکت است. سریع ترین مدل این پردازنده ها، مدل M660 با فرکانس عملیاتی 2700 مگاهرتز، قدرتی در حد دو هسته ای T7500 از خانواده Core 2ها دارد. این در حالی است که اینتل حداقل 20 مدل پردازنده دو و چهار هسته ای سریع تر از R7500 در بین محصولات خود دارد. AMD، همانند پلتفرم دسکتاپ، پردازنده های فنوم2 را در پلتفرم موبایل خود نیز جای داده است. فنوم2 های موبایل مجموعا شامل هفت مدل دو، سه و چهار هسته ای هستند. این پردازنده ها نیز همانند Turion IIها، در رقابت سرعت و کارایی، از پردازنده های موبایل اینتل عقب افتاده و بهتر است اینگونه بگوییم که حرفی برای گفتن ندارند. به همین دلیل است که می بینیم AMD سرمایه گذاری زیادی روی پلتفرم موبایل خود به خصوص در بخش پردازنده مرکزی، نکرده است. پردازنده های موبایل اینتل به لحاظ مصرف انرژی نیز برتری قابل توجهی نسبت به محصولات مشابه AMD دارند. آنچه که تا اینجا برای شما گفتیم، پردازنده های مهم بازار لپ تاپ را کاملا پوشش می دهد. سایر پردازنده هایی که از آنها نامی برده نشد مثل دوهسته ای های Pentium Dual Core، Athlon II و تک هسته ای های Athlon Neo، سلرون و سمپرون، محصولات جدیدی نیستند و همگی با آنها آشنا هستند. البته از خیلی از این پردازنده ها، شاید در ماه های آینده دیگر خبری نباشد و پردازنده های جدیدتر جایگزین آنها شود. در ادامه بحث داغ و پرطرفدار پردازنده های گرافیکی در لپ تاپ ها را دنبال خواهیم کرد.

پردازنده گرافیکی (GPU)

بعد از پردازش سه بعدی در بازی های کامپیوتری، پردازنده گرافیکی دو وظیفه اصلی دیگر در کامپیوترهای امروزی دارد، یکی پردازش دو بعدی و دیگری رمزگشایی و پردازش فرمت های ویدیویی.

خوشبختانه اکثر پردازنده های گرافیکی موجود اعم از مجتمع و مجزا، این دو وظیفه را به خوبی انجام می دهند. در مورد پردازش دو بعدی، اگرچه قدرت تمام پردازنده های گرافیکی برای این نوع پردازش ها برابر نیست، ولی همگی حداقل های لازم برای کاربردهای اکثر کاربران را دارند. در زمینه رمزگشایی محتوای ویدیویی نیز، تمامی پردازنده های گرافیکی جدید به موتورهای ویدیویی پیشرفته ای مجهز شده اند که این گونه عملیات ها را با سرعت بالا و روی پردازنده گرافیکی انجام می دهند. چنانچه پردازنده گرافیکی فاقد این قابلیت باشد، عملیات رمزگشایی روی پردازنده مرکزی سیستم صورت می گیرد که نتیجه آن استفاده بیشتر از پردازنده مرکزی هنگام تماشای فرمت های ویدیویی سنگین مثل H.264/MPEG4 AVC، VC-1 و MPEG-2 و به نوعی کند شدن سیستم است. انتخاب پردازنده گرافیکی مورد نیاز شما کار نسبتا ساده ای است. کافی است تصمیم بگیرید آیا می خواهید با ل‍پ تاپ خود بازی کنید یا خیر و اگر می خواهید بازی کنید، چه سطح کارایی و سرعت فریمی را از لپ تاپ خود انتظار دارید. اگر به بازی کردن روی لپ تاپ خود علاقه ندارید و یا اصلا کارایی لپ تاپ در بازی ها برای شما اهمیتی ندارد و ملاک نیست، دلیلی هم برای مانور دادن روی آن نبوده و انتخاب یک لپ تاپ با پردازنده گرافیکی که قابلیت های مالتی مدیای لازم را داشته باشد، برای شما کافی خواهد بود. اما اگر بازی کردن یکی از اهداف اصلی خرید لپ تاپ باشد، بسته به سرعت فریم و کیفیت گرافیکی که از لپ تاپ خود انتظار دارید، باید دنبال یک مدل با پردازنده گرافیکی مناسب باشید. در کل بازی کردن با لپ تاپ یک سرگرمی پرهزینه محسوب می شود، چراکه پردازنده های گرافیکی قدرتمند لپ تاپ ها، قیمت های بالایی دارند. این پردازنده های گرافیکی قدرتمند، مصرف انرژی در لپ تاپ را به شدت تحت تاثیر خود قرار داده و طول شارژ را تا حد زیادی کاهش می دهند.

گول اسم ها را نخورید

پردازنده های گرافیکی موبایل، معمولا دارای یک نسخه دسکتاپ با نام مشابه هستند. اما با این مشابهت رسمی نباید فکر کنید که پردازنده های هم نام دسکتاپ و موبایل، کارایی یکسانی دارند. نسخه موبایل این پردازنده ها، معمولا دارای واحدهای پردازشی کم تر و فرکانس های عملیاتی پایین تر هستند. حتی اگر تعداد واحدهای پردازشی نیز یکسان باشد، ولی معمولا برای نسخه موبایل از فرکانس های عملیاتی پایین تری استفاده می شود تا میزان مصرف انرژی آن کاهش یابد. به عنوان مثال نسخه دسکتاپ پردازنده گرافیکی رادئون HD 5870 دارای 1600 سایه زن یکپارچه، 80 واحد پردازشی TMV و 32 واحد ROP است. در حالی که نسخه موبایل این پردازنده گرافیکی دقیقا نصف این واحدهای پردازشی را در دل خود دارد. بنابراین نامگذاری ها در پردازنده های گرافیکی موبایل، ملاک خوبی برای مقایسه این پردازنده با مدل های مشابه دسکتاپ نبوده و تنها به شما کمک می کند موقعیت این پردازنده های گرافیکی را در بین سایر پردازنده های گرافیکی موبایل پیدا کنید.

سرعت فریم

همانطور که در جدول ها می بینید، ما سرعت فریم پردازنده های گرافیکی مختلف را در چند بازی آورده ایم. سرعت فریم، بهترین شاخص برای سنجش عملکرد سیستم و به خصوص پردازنده گرافیکی در یک بازی است. برای بالا بردن سرعت فریم در یک بازی دو راه وجود دارد یا قدرت سخت افزاری و به خصوص پردازنده گرافیکی سیستم را بالا ببرید یا سطح جزییات گرافیکی درون بازی را کاهش دهید. دسته بندی زیر ایده خوبی برای درک سرعت فریم های مختلف به شما می دهد. 30-25 فریم بر ثانیه: حداقل سرعت فریمی که برای بازی کردن به شما توصیه می کنیم. این سرعت فریم مشابه تماشای یک فیلم یا قطعه ویدیویی است. 40-30 فریم بر ثانیه: وقتی سرعت فریم شما در این محدوده باشد، بازی بسیار نرم و جذابی را دنبال خواهید کرد و تنها ممکن است در برخی صحنه ها و لحظه ها، سرعت فریم کمی افت کند یا اصطلاحا تصویر گیر کند. بهتر است تنظیمات و سطح جزییات گرافیکی بازی و همچنین رزولوشن را طوری تنظیم کنید که سرعت فریم متوسط در این محدوده قرار گیرد. 60-40 فریم بر ثانیه: سرعت فریم ایده آل برای بازی کردن، همین محدوده است. حتما می دانید که برای چشم انسان سرعت فریم های بالای 60 ثانیه قابل درک نیستند. اگر سرعت فریم متوسط سیستم شما در یک بازی، در این محدوده قرار گیرد باید خیلی خوشحال باشید. البته این محدوده از سرعت فریم را تنها زمانی توصیه می کنیم که سطح جزییات درون بازی در حداکثر مقدار ممکن قرار گرفته باشد وگرنه من شخصا ترجیح می دهم تا با سرعت فریم در محدوده 30 تا 40 بازی کنم ولی سطح جزییات گرافیکی بالاتری را داشته باشم. اگر سرعت فریم شما در یک بازی بالاتر از 60 فریم در ثانیه و حتی نزدیک به 100 فریم بر ثانیه شد، شک نکنید که یک پردازنده گرافیکی قدرتمند دارید و یا یک بازی قدیمی با موتور گرافیکی کهنه را بازی می کنید! در سرعت فریم های بسیار بالا، باید تمام جزییات گرافیکی درون بازی را روی حداکثر میزان خود قرار دهید و حتی تکنیک نمونه برداری Anti Aliasing را نیز فعال کنید. همانطور که در جدول ها می بینید ما علاوه بر سرعت فریم پردازنده های گرافیکی در بازی های مختلف، از عبارت های Low، MED و HIGH و ULTRA در کنار سرعت فریم استفاده کرده ایم. این عبارت ها بیانگر سطح جزییات گرافیکی درون بازی بوده و به ترتیب به سطح پایین، متوسط، بالا و حداکثر جزییات اشاره می کنند. با این اطلاعات به راحتی خواهید فهمید که لپ تاپ شما در بازی های نام برده، حدود چه امتیازی را به دست می آورد. چنانچه لپ تاپ شما حتی یک دو هسته ای سریع از خانواده Core 2 یا Core i3/i5 داشته باشد، با پردازنده های گرافیکی موجود در جدول به راحتی به سرعت فریم های درج شده خواهید رسید. لازم به ذکر است که این اعداد، سرعت فریم های متوسط در طول یک تست زمان دار هستند. در ادامه پردازنده های گرافیکی مختلفی را که در لپ تاپ ها دیده می شوند، به شما معرفی خواهیم کرد.

Mobility Radeon HD 5000

این پردازنده های گرافیکی، اولین پشتیبان های DirectX 11 برای لپ تاپ ها هستند. این پردازنده ها محصولات نسبتا جدیدی بوده و هنوز بطور گسترده در لپ تاپ ها مورد استفاده قرار نگرفته اند. این پردازنده های گرافیکی بسته به مدل، با حافظه های گرافیکی از نوع GDDR3 یا GDFDR5 جفت می شوند. این پردازنده های گرافیکی همگی با فناوری 40 نانومتری ساخته شده، به علاوه از شکل بهبودیافته فناوری انحصاری AMD با نام Power Play نیز بهره می برند که امکان مدیریت پویای مصرف توان را فراهم می کند. به همین دلیل رادئون های سری HD 5000 چه برای لپ تاپ ها و چه برای کامپیوترهای دسکتاپ، مصرف انرژی بسیار کمی به خصوص در حالت Idle دارند. از آنجایی که خیلی از وقت ها، لپ تاپ شما در همین حالت Idle و یا به بیان ساده تر در حالت پردازش دو بعدی است، این قابلیت تاثیر زیادی در افزایش مدت شارژ باتری خواهد داشت. در کل برای گیمرها، رادئون های سری HD 5000، پیشنهاد اول خواهد بود. اگر واقعا دنبال یک لپ تاپ سریع برای گیم هستید، پردازنده های گرافیکی خانواده HD 5700 و HD 5800 و همچنین پردازنده HD5650، گزینه های بدون رقیبی هستند. MSI در لپ تاپ های جدید سری G خود، به خوبی از این پردازنده ها بهره گرفته است. برخی مدل های سری N61 نیز هم اکنون با پردازنده های گرافیکی رادئون HD 5730 پیکربندی می شوند. مدل های نام برده همگی در بازار ما موجود هستند. البته شما با جست وجوی بیشتر، حتما لپ تاپ های دیگری مجهز به رادئون های سری HD 5000 پیدا خواهید کرد. فقط باید دقت کنید که پردازنده های سریHD 5400، مدل های ابتدایی خانواده HD 5000 هستند و برای بازی کردن، گزینه های سریع و خوبی نیستند.

Geforce 300M

بزرگ ترین ایرادی که به پردازنده های گرافیکی انویدیا برای لپ تاپ ها می توان گرفت، شیوه نام گذاری آنها است. خیلی از پردازنده های گرافیکی جیفورس که هم اکنون روی لپ تاپ ها می بینید، نام های متفاوتی داشته ولی در باطن یکی هستند. مهندسی بسیاری از این پردازنده ها یکی بوده و تنها در برخی قابلیت های جزیی با هم متفاوت هستند. در حال حاضر جیفورس های سری 300M، جدیدترین پردازنده های انویدیا برای لپ تاپ ها هستند. این پردازنده ها، همگی مبتنی بر DirectX 10.1 هستند. البته مدل GT320M از این قاعده مستثنی بوده و از DX 10 پشتیبانی می کند چراکه این پردازنده در واقع جیفورس GT 220M تغییر نام داده است. جیفورس های سری 300M را این روزها بطور گسترده در لپ تاپ ها می بینید، مدل های 320M، 330M و 310M جزو معروف ترین این پردازنده ها هستند. اگر به امتیازهای درج شده برای این پردازنده ها نگاهی بیندازید، خواهید دید که دو پردازنده 325M و 330M، حداقل هایی هستند که از خانواده جیفورس های 300M برای بازی کردن می توان پیشنهاد داد. البته این دو پردازنده، عملا دو چیپ یکسان هستند که تنها فرکانس عملیاتی هسته و واحد سایه زنی آنها با هم فرق می کند. این پردازنده ها دارای 48 سایه زن یکپارچه هستند. پردازنده جیفورس GTS 360M که سریع ترین گونه در این خانواده است، دارای 96 سایه زن یکپارچه است. اختلاف این پردازنده با پردازنده GTS 350M نیز تنها در فرکانس های عملیاتی است. پردازنده های گرافیکی این خانواده نیز بر حسب مدل از حافظه های گرافیکی GDDR3 یا GDDR5 استفاده می کنند. اگر به بازار سری بزنید، خواهید دید که پیدا کردن لپ تاپ هایی با پردازنده های گرافیکی جیفورس سری 300M کار دشواری نیست و با تنوع زیادی مواجه خواهید شد. البته پردازنده های قدرتمند این خانواده مثل 335M، 350M و 360M کم تر و حتی به ندرت روی لپ تاپ های موجود دیده می شود ولی جیفورس 330M به عنوان یک پردازنده متوسط به بالا و با قیمت مناسب، گزینه بسیار جذابی به نظر می رسد. شما می توانید با کم تر از یک میلیون و 400 هزار تومان، یک لپ تاپ VAIO سری CW با همین پردازنده گرافیکی و پردازنده Core i5 داشته باشید. ما برای انتخاب لپ تاپ توصیه می کنیم که قطعات آن به خصوص پردازنده مرکزی، پردازنده گرافیکی و نمایشگر آن مطابق با جدیدترین و به روزترین فناوری های موجود باشد. لپ تاپ های موجود، علاوه بر پردازنده های گرافیکی مجتمع و پردازنده های گرافیکی مجزایی که در بالا معرفی کردیم، با پردازنده های گرافیکی قدیمی تری نیز پیکربندی می شوند. این پردازنده های گرافیکی قدیمی تر، به تدریج توسط پردازنده های گرافیکی که در بالا معرفی کردیم، جایگزین خواهند شد. با این حال، تعداد لپ تاپ های مجهز به این پردازنده های گرافیکی هنوز زیاد بوده و به همین دلیل در ادامه مهم ترین آنها را نیز به شما معرفی خواهیم کرد.

Mobility Radeon HD 4000

این پردازنده های گرافیکی، نسل قبل از پردازنده های HD 5000 بودند که البته هنوز هم در برخی لپ تاپ ها دیده می شوند. به جز برخی مدل های این خانواده که با فناوری 40 نانومتری تولید می شوند، بقیه همگی از فناوری ساخت 55 نانومتری بهره می برند. این پردازنده ها همگی مبتنی بر DirectX 10.1 هستند. رادئون HD 4650، حداقل پردازنده گرافیکی است که از این خانواده برای یک لپ تاپ گیم توصیه می شود. قدرت این پردازنده گرافیکی چیزی معادل جیفورس GT 335M است. بدیهی است که پردازنده های قدرتمندتر این خانواده مثل HD 4830 یا HD 4850، سرعت فریم های بالاتری را به ارمغان خواهند آورد. اما پردازنده های ابتدایی این خانواده مثل HD 4330، HD 4530 یا HD 4570 که همگی دارای 80 سایه زن یکپارچه هستند، در مقایسه با پردازنده های گرافیکی جدیدتر سری HD 5000 یا جیفورس سری 300M، شانسی برای انتخاب شدن نخواهند داشت.

Geforce 200M

این پردازنده ها نیز همگی مبتنی بر DirectX 10.1 هستند. میان جیفورس های سری 200M و 300M تفاوت زیادی دیده نمی شود. جیفورس های سری 200M بسته به مدل با فناوری 40 یا 55 نانومتری تولید ولی خانواده 300M همگی با فناوری 40 نانومتری تولید می شوند. البته به نظر می رسد تا مدل GTS 260M که با فناوری 40 نانومتری تولید می شوند. البته به نظر می رسد مدل GTS 260M که با فناوری 40 نانومتری تولید می شود تفاوتی با جیفورس های سری 300M ندارد، چراکه این مدل ها نیز حداکثر از 96 سایه زن یکپارچه بهره می برند. درحالی که مدل های سریع تر مثل GTX 260M یا GTX 285M که به سایه زن های بیشتری مجهز شده اند (حداکثر 128 سایه زن یکپارچه)، همگی با فناوری قدیمی تر 55 نانومتری تولید می شوند. البته این مدل های سریع تر، همانطور که در جدول ها نیز می بینید، توان مصرفی بسیار بالاتری نیز دارند. جیفورس GTX 285M، کماکان یکی از سریع ترین پردازنده های گرافیکی معرفی شده تا به امروز برای لپ تاپ ها به شمار می آید.

Geforce 100M

بیشتر پردازنده های گرافیکی پرکاربرد این خانواده، جیفورس های سری 9 تغییر نام یافته هستند که چند قابلیت جدید مثل Hybrid SLI به آنها اضافه شده است. این پردازنده ها همگی مبتنی بر Direct X 10 هستند و بسته به مدل با فناوری 65 یا 55 نانومتری تولید می شوند.

پردازنده های گرافیکی مجتمع

تنوع پردازنده های گرافیکی مجتمع بسیار زیاد است. با عرضه پردازنده های خانواده Arrendale، یک تحول بزرگ نیز در پردازنده های گرافیکی مجتمع صورت گرفت؛ بطوری که پردازنده گرافیکی مجتمع از تراشه مادربورد به داخل پردازنده انتقال پیدا کرد. ضمن این که هم اکنون پلتفرم های مجهز به گرافیک قابل سوئیچ (Switchable Graphics) محبوبیت بیشتری پیدا کرده اند. در این پلتفرم ها، یک پردازنده گرافیکی مجزا و یک پردازنده گرافیکی مجتمع روی لپ تاپ قرار می گیرند. درایور کارت گرافیکی با توجه به بار پردازشی موجود و توان گرافیکی مورد نیاز، یکی از پردازنده ها را فعال می کند. طبیعی است که پردازنده گرافیکی مجزا، توان پردازشی بالاتر و مصرف انرژی بیشتری دارد و تنها زمانی که در بازی های سه بعدی یا سایر کاربردهای مشابه با پردازش سه بعدی بالا قرار دارید، فعال می شود. گرافیک قابل سوئیچ بازده بسیار خوبی برای صرفه جویی در مصرف انرژی و افزایش مدت شارژ باتری دارد. اگر دنبال یک پردازنده گرافیکی مجتمع نسبتا قوی هستید که بتوانید بازی های سه بعدی سبک را در سطح جزییات پایین اجرا کند و از عهده پردازش ویدیویی نیز برآید، باید بدانید که تمام پردازنده های گرافیکی مجتمع دارای این قابلیت نیستند. پلتفرم Atom با پردازنده های گرافیکی مجتمع GMA 950 یا GMA 3150 جزو همین پردازنده های گرافیکی ضعیف به شمار می آیند. البته در مورد نت بوک ها انتخاب شما محدود بوده و برای فرار از این وضعیت، نهایتا می توانید از پلتفرم ION با پردازنده های Atom استفاده کنید. پلتفرم ION از چیپ ست جیفورس 9400M بهره برده و دارای توانایی های گرافیکی بسیار خوبی است. 16 سایه زن یکپارچه، پشتیبانی از DirectX 10 و موتور ویدیویی PureVideo HD، تمام نیازهای ابتدایی یک کاربر نت بوک را برطرف خواهد کرد. برخلاف نت بوک ها، برای لپ تاپ ها، انتخاب های بسیار زیادی وجود داشته و پردازنده های گرافیکی قدرتمندتری نیز به چشم می خورند. برای پلتفرم اینتل، هر دو پردازنده گرافیکی GMA 4500M HD و HD Graphics دارای امکانات لازم برای پردازش و رمزگشایی فرمت های مختلف HD هستند. به علاوه برخلاف سایر پردازنده های گرافیکی مجتمع اینتل، HD Graphics قدرت پردازش سه بعدی در حد رقبای AMD و انویدیای خود را پیدا کرده و می تواند بازی های سبک را با جزییات پایین با سرعت فریم های قابل تحمل اجرا کند! در نهایت اگر اختلاف قیمت فاحشی وجود نداشته باشد، پردازنده های گرافیکی مجزای ابتدایی، به پردازنده های گرافیکی مجتمع ترجیح داده می شوند.

پردازنده های TurionII و PhenomII

 شاید کم تر از 10 درصد لپ تاپ های موجود در بازار از پردازنده های ساخت AMD استفاده می کنند. دلیل اصلی این موضوع کارایی پایین تر و مصرف انرژی باالاتر در پردازنده های موبایل AMD در مقایسه با محصولات مشابه اینتل است. احتمالا مزیت عمده پلتفرم موبایل AMD را باید وجود پردازنده های گرافیکی قدرتمندتر و به خصوص پردازنده های گرافیکی مجتمع بهتر دانست.

دو هسته ای های TurionII پردازنده های اختصاصی AMD برای پلتفرم موبایل این شرکت است. سریع ترین مدل این پردازنده ها، W مدل M660 با فرکانس عملیاتی 2700 مگاهرتز، قدرتی در حد دو هسته ای T7500 از خانواده Core 2 ها دارد. این در حالی است که اینتل حداقل 20 مدل پردازنده دو و چهار هسته ای سریع تر از R7500 در بین محصولات خود دارد.

AMD، همانند پلتفرم دسکتاپ، پردازنده های فنوم 2 را در پلتفرم موبایل خود نیز جای داده است. فنوم 2 های موبایل مجموعا شامل هفت مدل دو، سه و چهار هسته ای هستند. این پردازنده ها نیز همانند TurionII ها، در رقابت سرعت و کارایی، از پردازنده های موبایل اینتل عقب افتاده و بهتر است اینگونه بگوییم که حرفی برای گفتن ندارند. به همین دلیل است که که می بینیم AMD سرمایه گذاری زیادی روی پلتفرم موبایل خود به خصوص در بخش پردازنده مرکزی، نکرده است. پردازنده های موبایل اینتل به لحاظ مصرف انرژی نیز برتری قابل توجهی نسبت به محصولات مشابه AMD دارند.

آنچه که تا اینجا برای شما گفتیم، پردازنده های مهم بازار لپ تاپ را کاملا پوشش می دهد. سایر پردازنده هایی که از آن ها نامی برده نشد مثل دو هسته ای های Pentium، AthlonII و Core Dual و تک هسته ای های Athlon Neo، سلرون و سمپرونف محصولات جدیدی نیستند و همگی با آن ها آشنا هستند. الته از خیلی از این پردازنده ها، شاید در ماه های آینده دیگر خبری نباشد و پردازنده های جدیدتر جایگزین آن ها شود.

Reference:

mahpa.parsiblog.com
issar.tums.ac.ir
laptapiran.com

راهنمای خرید دیگر کالاها:

درباره: آرزو شعاعی

انتشار این مطلب در:

شما هم نظر دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *